زمانی که پست پیشین را نوشتم (بیش از سه سال پیش) مبانی فلسفی اندیشه ام تازه ریخته شده بود و سازمان دادن و شاخ و برگ گرفتن آن مدتی طول می کشید که کشید. البته از زمانی که دیگر حداقلی از سازمان یافتگی و وضوح در فلسفه شخصی من ایجاد شده بود که امکان مکتوب کردن آن وجود داشته باشد، باز مدت ها می گذرد و من در حقیقت دیگر قصد نوشتن آن را نداشتم. به دو انگیزه اما تصمیم گرفتم طلسم را بشکنم و آن چه را که روزی این وبلاگ به نیتش ساخته شد، مکتوب کنم. یکی آگاهی از این بود که دوستی عزیز و عزیزی دوست، مدت هاست نام مرا در لیست بلاگ های وبلاگ خود قرار داده؛ حسی که نوعی شرمندگی از خالی بودن این صفحه برایم ایجاد کرد. و دیگر، مطالعه بخشی از نوشته های یکی از روشنفکران به نام معاصر ایران بود که مبانی اندیشه هایش را از دید خود قابل نقد دیدم و اندیشیدم که پیش از هر ادعای نقدی باید نخست نقدا به وعده قدیم خود وفا و مبانی اندیشه ی خود را مکتوب کنم.
در خصوص ساختار نوشتار در این وبلاگ فکر جامعی ندارم و بیمناکم که اگر قصد تدوین چنین ساختاری بکنم، سه سال دیگر نیز بگذرد! لذا وسواس چندانی در ساختاردهی به نوشته ها به خرج نمی دهم. نوشته ها را با شماره ی مسلسل از «گفتار 1» آغاز خواهم کرد تا هر جا که برسد و برای تعبیه امکان دسته بندی بیش تر از برچسب های کلی از قبیل مبانی، فلسفه علم، سیاست، هنر، اخلاق، ... استفاده خواهم کرد. در متن هر نوشته، جوهر اصلی مطلب مورد نظر را بدون شرح و توضیحات و استدلالات اضافی می آورم و انگیزه ها و سوالات منجر به آن اندیشه، مثال ها و نکات تکمیلی را در بخش نظرات قرار خواهم داد.
من شوربختانه هرگز اهل مطالعه چندانی نبوده ام و داشته های اندیشه ام اکثرا مبتنی بر تفکرات شخصی و کلنجار رفتن ها و صیقل دادن های متوالی پرسش های ذهنی ام با تجربیات و نمونه های روزمره و شب مره (!)، تشکیک و ایراد گیری سخت گیرانه از یک باور و سپس تلاش در روشن کردن ابعاد آن شک و دست یافتن به یک اندیشه ی بی ابهام شکل گرفته است. خواننده ی احتمالی این وبلاگ، بنابر این، ممکن است برخی از مطالب را مشابه اندیشه های شناخته شده، ترکیب خودساخته ای از آن ها، یا متناقض با آن ها بیابد. من به دلیل نقصان «سواد» فلسفی شخصا از چنین مقابله ای معذورم، ولی از هر نوع پرسش و پاسخ و مباحثه و راهنمایی از سوی همه ی دوستان استقبال می کنم.
